Berichten

Wijziging van de plannen

Afbeelding
"Zullen we het gewoon doen?" We kijken elkaar vragend aan. "Waarom niet?" Tja, denk ik, waarom niet?. "Fuck it, we doen het gewoon!"

Toen we in Aveiro (Portugal) lagen hebben we een paar punten op een rij gezet:
1. We zullen onderweg moeten werken om ons reisbudget aan te vullen.
2. We willen langs Zuid-Amerika varen waar Spaans toch echt wel een must is.
3. We hebben nog diverse projecten aan de boot die we gedaan willen hebben.

"Kunnen we niet in een Spaanstalig land werk zoeken en daarnaast klussen en Spaans leren?" vragen we ons af. We laten ons niet tegenhouden door de negatieve reacties als; "dat lukt je nooit" en "dat wil iedereen wel" en we gaan op zoek.

Wanneer we een beetje rond-googlen komen we al snel een bedrijf tegen dat mensen nodig heeft die Nederlands en Engels spreken. Het bedrijf zit op Tenerife. Laten we daar nou net langs komen. Na kort overleg besluiten we het gewoon te proberen. Binnen 5 dagen is Petra …

Porto Santo - Madeira

Afbeelding
We liggen nog in de haven van Porto Santo. Een week al weer. Hoewel we met een schuin oog wel naar de weerkaartjes kijken hebben we nog niet de behoefte om al weer verder te trekken.

Nadat we hier hebben aangelegd komen we onze 'lievelings-zweden' Lars en Marie tegen. We hebben hen ontmoet in Camarinas (Spanje). Toevallig liggen zij hier nog te wachten op een mooi weergat om naar Tenerife te varen. Dat moet natuurlijk gevierd worden met een borrelafspraakje. 's Avonds komen ze langs op de Hafskip en het is direct weer gezellig. Als Lars dan ook nog zijn gitaar ophaalt is het helemaal feest. Hij heeft nummers van Bob Dylan, Tom Waits en zelfs een paar eigen nummers op het repertoire. Genieten geblazen!

Van Lars en Marie krijgen we de tip om Madeira met de ferry te bezoeken in plaats van er zelf naar toe te varen. De havens liggen er vaak stampvol en zijn erg duur. Aangezien we in Porto Santo inmiddels gratis liggen is de keuze snel gemaakt. Met de ferry gaan we naar Funcha…

Oceaan

Afbeelding
“Nu zijn we toch wel écht op de oceaan” roept Petra glunderend. Het is een windstille dag en om ons heen een spiegelgladde Oceaan. Plotseling geeft Petra een gilletje van opwinding “kijk daar, een schildpad!” Als ik kijk zie ik inderdaad een forse schildpad langs de boot zwemmen. Formaatje motorhelm. Wat een grappig gezicht is dat zeg. Je zou haast denken dat die beesten alleen in een dierentuin leven.

Dinsdag zijn we vertrokken uit Cascais (Lissabon) voor een  5-daagse overtocht naar Porto Santo (Madeira groep). De eerste dag hebben we heerlijk kunnen zeilen. Na een dag valt de wind echter weg en moet de motor aan. De tweede dag wordt het steeds duidelijker dat we nu toch echt op de Oceaan zitten. Het water is ontzettend helder en diepblauw, dolfijnen zwemmen voor de boot uit , ’s nachts springt er een vliegende vis op het dek (zoek maar op, kan echt) en nu hebben we dus schildpadden rond de boot zwemmen.

De dagen erna blijven rustig en we vermaken ons met lezen, over de oceaan stare…

Gemakzucht

Afbeelding
"Het kan hier 5 knopen stromen" zeg ik geschrokken tegen Petra als we op de rivier naar Lissabon varen. "Over een paar uur zijn we pas bij onze haven, precies wanneer de stroming op z'n sterkst is". Ik ben op dat moment aan het lezen in de 'Reeds' over onze bestemming. De maximale snelheid van Hafskip ligt rond de 6 knopen. Wanneer we met 5 knopen weggezet worden zal dit dus behoorlijk gevaarlijk kunnen worden.

De laatste tijd is het zeilen echt ongelooflijk makkelijk. Na de Golf van Biskaje is het weer vrijwel altijd rustig en zonnig. Stroming is te verwaarlozen. Onze digitale kaarten zijn up-to-date en nauwkeurig. Wanneer we zin hebben zeilen we een stukje verder en anders blijven we liggen. De wind laat het nogal eens afweten maar op de motor kom je ook een eind. Hoe anders was dat in Scandinavië. Na de windstiltes in de Oostzee werd het weer guur en onvoorspelbaar. Daar moesten we echt tochten vooraf plannen en weerkaarten continu in de gaten houden…

"Days like this" (Van Morrison)

Afbeelding
Ik word wakker met zo'n gevoel dat je soms hebt; een glimlach op m'n mond, ik voel me ontzettend relaxed, heb zalig geslapen en ik heb zin in een kop koffie die Petra net al gezet heeft. Alles lijkt te kloppen. De laatste tijd heb ik steeds vaker van dat soort momenten.

We liggen in Aveiro en we zijn de enige buitenlandse boot (op een verlaten Franse na). Dat geeft een gevoel alsof je iets "ontdekt" hebt. Als ik in de kuip m'n koffie drink is het stil. Om ons heen een gebied dat een beetje doet denken aan Giethoorn. Wat een heerlijke leegte na het drukke Porto denk ik.

Als we ons ontbijtje op hebben gaan we op weg om Aveiro te ontdekken. Het zogenoemde Venetië van Portugal. "Wait a moment" zegt een Portugese man als we hem op de steiger passeren. Hij loopt met ons mee naar het clubgebouw en opent de deur. "Wat hebben we nu weer gedaan?" vraag ik aan Petra. Ze kijkt me met een vragende blik aan. Wanneer de beste man uit het gebouwtje komt lopen…